براي ايمن سازي يک محيط در برابر حريق، مهم‌ترين مسئله اطلاع يافتن سريع و به موقع از وقوع حريق و سپس تلاش جهت خنثي کردن آن است. هنگامي که آتش سوزي اتفاق مي‌افتد، نشانه‌هايي از آتش (دود، حرارت يا شعله) پديدار مي‌گردد که اين نشانه‌ها توسط عناصر حساس کشف مي‌گردند. هر چه اين عناصر حساسيتشان نسبت به دود، حرارت يا شعله بيشتر باشد، سريع‌تر اعلام حريق مي‌نمايند و احتمال خطرات جانبي پايين تر مي‌آيد.

سيستم هاي اعلام و اطفاء حريق اتوماتيک، سرمايه و اطلاعات با ارزش و جان پرسنل را از گزند صدمات آتش سوزي دور خواهد داشت اين سيستم ها مبتني بر تشخيص دود، حرارت، نشت گاز، شعله و توسط دتکتورهاي متناسب با آن و اعلام خطر اتوماتيک توسط دستگاه مرکزي است.